اسمش رو بذار حسودی، بذار بخیل بودن                                                                              
واقعیتیه که در من هست و هیچ هم خیال عوض کردنش رو ندارم                 
                                                                                       
این که گاهی نمی خوام کتابی که ازش لذت بردم رو تو هم بخونی
و شعری که توی تنهایی خیلی بهم می چسبه رو برای تو بخونم
و آهنگی که دلم رو زیر و رو می کنه رو برات بذارم گوش کنی
اینکه گاهی دوست دارم تنهایی به رادیو گوش بدم
تنهایی پیاده برم همشهری جوان بخرم و بعدش هم بیام خونه
تنهایی کنار بخاری بشینم چایی بخورم (فی الواقع بنوشم)
و مجله بخونم.              
تنهای برم دوچرخه سواری و تنهایی محو طبیعت بشم
                                                                                      
دلم یه چیزایی می خواد که فقط مال خودم باشه. تو توش شریک
نباشی. آدم هایی که فقط من بشناسم. تو نشناسی.
آهنگ هایی که فقط من خوشم بیاد. برای تو معمولی باشه.

از اینکه توی همه زوایای زیبای زندگیم یکی شریک باشه خوشم
نمیاد. دلم می خواد اصلاً یه مدت راجع به ورزش و موسیقی و
ادبیات باهام حرف نزنی. اما نمی تونم اینا رو بهت بگم. ناراحت
می شی و اون وقت من متوجه می شم که چقدر آدم مزخرف و
خودخواهیم.

من رو ببخش. اما حس می کنم هر حس و شعر و آهنگ و کتاب و
لحظه ای که با تو شریک می شم دیگه اون درخشش و ناب بودنش
رو برا من از دست می ده. کاش زودتر فهمیده بودم و از اولش توی
هیچ چیزم شریکت نمی کردم.