لعنت به این تصور و تردید شک زده
لعنت به این دلی که برای تو لک زده

پ ن : چی دارد این "بهار دلنشین" که هربار گوش می دهم ....
بگذریم!

به جای خیابان اصلی از راه کنار رودخانه می روم. از کنار خانه دوستم که
تابستان ها با هم دوچرخه سواری می کردیم و بعدش روی پله های خانه
خانم ضیاموسوی می نشستیم و گپ می زدیم رد می شوم.
می توانم برم زنگ خانه شان را بزنم تا اگر خانه بود بیاید دم در و ببینمش.
چرا بعد از آن همه بازی و صحبت که پیش از این کرده ایم حالا نتوانیم با هم
چند دقیقه ای صحبت کنیم؟
از کنار خانه شان رد می شوم. در حاشیه رودخانه. به پل می رسم. پلی
که بین گرگانپارس و علیمحمدی است. عادت دارم کنار پل بایستم و رودخانه
را تماشا کنم. دوست دارم از راه خیلی کوچکی که از کنار پل و حاشیه رود
می رود و می خورد به کوچه نانوایی سیدین رد بشوم. اما مسیر اصلی را
می روم. موسسه زبان شکوه امده اینجا. قبلن ها که ما بچه بودیم توی
خیابان کاپری بود. به ساختمان موسسه نگاه می کنم. خیلی دلگیر است.
علیمحمدی را بالا می روم، می رسم به خیابانی که سازمان آب را به
گلشهر وصل می کند. کم پیش آمده بدون دوچرخه این طرف ها باشم .
می روم سمت محله آب. نانوایی محبوبم با درخت بیدی که نزدیکش است از
دور نمایان می شود. نمی دانم چرا سمت نانوایی که می روم قلبم آهنگ
دیگری دارد. توی صف می ایستم. به آسمان ابری نگاه می کنم. به درخت
بید که از سرما خشکیده. به چمنهای فضای سبز روبروی نانوایی که خشک
شده اند. به پیرمردی که توی نانوایی می نشیند و فقط ناظر است نگاه
می کنم. نمی داند چقدر دوستش دارم. به شاطر می گویم سه تا نان
می خواهم اما گردالی باشد حتمن. سر تکان می دهد که باشه. او هم خبر
ندارد که خیلی دوستش دارم. جایم را می دهم به زنی که با بچه کوچکش
پشت سرم است. زن عذرخواهی می کند. من خواهش می کنم. دوستش
دارم. نان هایم را می گیرم و می گذارم روی میزی که مردم نان هایشان را
می گذارند تا خنک بشود. هوا گرگ و میش است. گریه ام گرفته. اشک
می دود. جلویش را زود می گیرم. نان هایم را بر می دارم و از خیابان پهن
محبوبم می گذرم.صدای اذان می آید. بر می گردم به تپه های زیباشهر و
چراغ های روشنش نگاه می کنم. از خیابان دی پایین می آیم. از سوپری
که صاحبش زن است و با هم رفیقیم رد می شوم. از مغازه عمو غلام که
قبلن دوچرخه سازی بود و حالا بنگاه است رد می شوم. از شیرینی سرای
گرگانپارس که حالا فضایش نصف شده رد می شوم. از خیابان مرداد که از
وقتی خیابان پشتی اش یکطرفه شده شلوغ شده رد می شوم. نان ها
را به خانه می رسانم. توی خانه خواهرم برای خودش چای می ریزد و شاد
است. می گوید بیا نان و پنیر و گوجه بخوریم. می گویم برای من هم چای
بریزد. نان های نانوایی محبوبم روی میزند.  فردا روز آخر است. من می روم.