تبليغاتX
نگارستان - بر باد رفته
هر چه شد انبوه تر گیسوی تو، می شود اندوه تر اندوهِ من

می خواستم سر بذارم روی بالش و کتاب بخوانم. به عادت دست بردم پشت سرم که کش موهایم را باز کنم. دستم هوا را چنگ زد و قاه قاه خنده ام تا سقف بالا رفت.

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387ساعت 22:47  توسط نگار نوجوان  | 

 
<-persianstat->