اون فلسفه ای که توی پست قبلی گفتم می گم رو بگم بعد برم مشقامو
بنویسم.
بله دوستان. داشتم می گفتم که توی کلاسا هیچ وقت به یه دختر نمی گن
برو تخته پاک کن بیار! یا اوور هد بیار یا مثلاً بیا کمک کن.
مثلاً یه بار پرده کرکره کلاس خراب شده بود یکی باید می رفت لب طاقچه ی
پنجره می ایستاد درستش می کرد. منم ردیف اول بودم به حضرت استاد
گفتم آقا من برم درستش کنم؟ دیدم چشمای استاد گرد شده همچین انگار
گفتم اجازه بدین وسط کلاس عربی برقصم!
یه بارم استاد گفت یکی بره اوور هد از کلاسای دیگه بیاره که من گفتم من
می رم و رفتم آوردم. باز خوبه این استاده یکم خارجکی بود و فقط خندید!

حالا حکایت چیه؟ یه عده می گن این بی احترامی به خانوماس که بفرستیمشون
پی اینجور کارا و این خرحمالی ها رو باید داد به پسرا!
که میشه بازم حکایت همون احترام کاذبی که در این دنیای بده بستان یه جایی
همچین عوضش رو ازت می گیرن که صد سال همچین احترامی نخوای از کسی.
اما اصل ماجرا از دیدگاه من چیز دیگه ایه و بر میگرده به همون نگاهی که جایگاه
زن رو پستوی خونه می دونه. منتها درجه ی امروزی ترشه. یعنی زن توی اجتماع
هم که هست باید کمترین مشارکت اجتماعی رو داشته باشه و یه گوشه در
حاشیه بشینه و مثل یک دسته گل سنگین و رنگین باشه و بیشتر از حد ضرورت
حضورش احساس نشه.
که این نگاه هم ریشه در همون sexual objectification داره به نظر من.
یعنی به دلیل همچین نگاهیه که به نظر مردم بد میاد یه دختر بره لب طاقچه
پنجره وایسه پرده کرکره رو درست کنه. اونم وقتی به تعداد کافی پسر وجود داره.
خب دیگه اینجوریاس. راهش هم فک کنم همینه که دخترا یه کاری کنن که این
نگاه از بین بره. یعنی هی برن تخته پاک کنن بیارن! هی بایستن لب طاقچه!!!!
تا عادی بشه!!
خب دیگه ما بریم سر مشقمون