نگارستان

مرداد

ninan — Tue, 22 Jul 2008 19:58:08 GMT

آن روز، روز چندم مرداد
یا چندشنبه بود ...

آن و آن

ninan — Fri, 18 Jul 2008 20:16:18 GMT

گاهی عصر ها با هم بیرون می رویم. انجمن موسیقی، شهر کتاب، انجمن خوشنویسان، تپه های زیبا شهر، خیابان لاله، کتابفروشی اوستا و جاهای دیگر. با همه دوستانم فرق دارد. سر وقت، سر قرار می آید و سنجاقی که تصویر کبوتر سفید دارد را به روپوشش می زند. من هم می زنم. گاهی به سنجاق های همسان مان نگاه می کنیم و می خندیم. گاهی صحبتش را ناتمام می گذارد و می گوید که مرا خوش دارد.من تنها لب خند می زنم. نمی گویمش که خوش دارمش. کتاب هایم را می دهم بخواند. آهنگ هایش را می دهد بشنوم. گاهی صدایش اوج می گیرد. وقتی درباره زیبایی حرف می زند. یا درباره واژه ها. گاهی هم سکوت می کنیم. سکوت می کنیم و چیزی در دل های مان جاری ست. چیزی که زلال است و روشن و خنک. مثل شب های تابستان های کودکی.

ما

ninan — Thu, 17 Jul 2008 08:36:18 GMT

ما
از کنار مخفی های هم می گذریم
     لب خند می زنیم

    عشق می ورزیم و
              عشق می ورزیم
                        تا زخمی دیگر.

        « ضیا موحد»

سوت زنان ...!

ninan — Mon, 14 Jul 2008 20:58:32 GMT

ام روز اولین روز کاراموزیم بود. به نظرم بد نیست یک دفترچه تهیه کنم و تمام سوتی هایی که در طول این دوره ازم صادر می شه رو یادداشت کنم.

سرو کوچک من

ninan — Sun, 13 Jul 2008 17:35:18 GMT

می گفتند بداخلاق است و به غریبه ها روی خوش نشان نمی دهد. همین جوری اش هم اخمو و جدی است و کسی را تحویل نمی گیرد. من فقط سه بار دیده بودمش. یک، هشت و چهل روزگی. می خواستم ببینم این موجود کوچک که مثل من یک خواهر بزرگتر - آن هم دقیقن چهارسال بزرگتر- دارد و ابروهایش هم می گویند شبیه من است و اخلاقش هم به اخلاق کودکی خودم رفته چه جوری است. بالاخره ام روز رفتم دیدار خانم و شیر خوردن و خوابیدنش را تماشا کردم. بیدار که شد یک کمی به هم نگاه کردیم. لب خند زدم. لب خند زد. برایش یک بوسه هوایی فرستادم. خوشش آمده بود و دست هایش را از شادی تکان می داد. چند دقیقه که گذشت دیگر نمی توانستم از کنارش تکان بخورم. جیغ می کشید و بی تابی می کرد. می نشستم کنارش تا دوباره بخندد. به هم نگاه می کردیم. انگار می گفت: حیف نبود اگر من به دنیا نمی آمدم ؟

چه خوب است

ninan — Thu, 10 Jul 2008 12:12:46 GMT

پیش تر ها توضیح می دادم برای مردم؛ وقتی تعجب شان را از رفتارم، لباس پوشیدنم و ماتیک نزدنم می دیدم یا انتقادشان را نسبت به رفتار و ظاهرم - که عقیده داشتند دخترانه نیست- می شنیدم. توضیح می دادم، دلیل می آوردم حتا! و بحث می کردم.
حالا فقط به روی شان لب خند می زنم. توضیحی به کسی نمی دهم. از قضاوتی نمی رنجم. نمی خواهم کسی را متقاعد کنم که بدون کیف و ماتیک و کفش پاشنه بلند هم من یک زن ام. با مو های کوتاه یا بلند به یک اندازه زن ام. با شلوار یا با دامن. که زن بودن برای من گاهی لذتی ست از یک شعر سپید کوتاه. گاهی بغل کردن و بوسیدن درختان تنومند چنار خیابان "دِی" در بیست و دو سالگی ست. گاهی لب خندی ست که توی آیینهء دستشویی به خودم می زنم. گاهی "بازو" را در جزوه دینامیک ماشین "بانو" نوشتن است. صبح زود با کوه های شاهوار سلام و احوالپرسی کردن است. برای رودخانه زیارت شعر خواندن است.
مدت هاست که دیگر هیچ چیز را برای هیچ کسی توضیح نمی دهم. لب خند می زنم، دست ها توی جیب، سوت زنان می روم..

چه خوب است زن بودن
چه خوب است زن بودن*

* پ ن: با اجازه هدا حدادی

شهری ست پر ظریفان، وز هر طرف نگاری

ninan — Sun, 06 Jul 2008 09:54:21 GMT

تعجب می کنم از ادب و خوش اخلاقی راننده تاکسی و سبزی فروش و متصدی بانک.
تعجب می کنم از راننده ها که وقتی عابر پیاده می بینند سرعتشان را کم می کنند
تعجب می کنم از مردانی که از کنارم رد می شوند بی آنکه زل بزنند توی چشم هایم.
تعجب می کنم از مردمی که خنده روی لب هایشان است و چهره هایی که عبوس و
درهم نیست ...

هر وقت برمی گردم گرگان اولش اینطوری ام. چند روزی طول می کشه تا دوباره عادت کنم
به شهر شاد و مردم مهربان و خوش خلقم.
هرچند توی اون روستای کثیف - که حتا رغبت نمی کنم اسمشو بیارم- خیلی سختی
می کشم اما این فایده رو داره که خوبی های وطنم رو بیش تر و به تر ببینم.

نگر !

ninan — Sat, 05 Jul 2008 20:43:10 GMT

دلا ! دیدی که خورشید از شب سرد

چو آتش سر ز خاکستر بر آورد ؟

نگر تا این شب خونین سحر کرد

چه خنجر ها که از دل ها گذر کرد

ninan — Sun, 29 Jun 2008 06:42:32 GMT

آی خدا ! ببین این امتجانا چکار کرده با من! آخه این چرندیات چیه من نوشتم ؟ اون هم با نثر تاریخ بیهقی!

چون این

ninan — Sat, 21 Jun 2008 22:55:18 GMT

چون این که مشتاقانه لحظه سپر افکندن مرا چشم داری دلم می شکند. دلم می شکند یارا! تو چگونه یاری هستی که یاری کردن نیاموخته ای؟ با خشنودی از آینده ای، از روزی سخن می گوئی که من وا خواهم داد. که تسلیم خواهم شد. که این شیوه – به زعم تو- نامعمول زندگی را رها خواهم کرد. از آن چه سخت می خواهم دست خواهم کشید و به آن چه نمی خواهم تن خواهم داد. که اجازه خواهم داد که تقدیر مرا در خود فرو برد.
بدان یارا
که من چون این که هستم، زنده ام
که اینگونه سرخوشانه مرگ مرا به انتظار نشسته ای